این همه سبد گل بفرستم چه شود

کلام دل و صد بار فرستم چه شود

تو که باغ پر از گل نداری  

 دل پر خون نداری

من این همه یاد تو باشم چه شود

هرروز چشم به راه تو باشم چه شود

منه اواره به دنبال تو هرروز بگردم

سایه های  ناشناس را بشامرم چه شود

تو که لحظه  به لحظه خفته افکار خودی

من در بند نگاهت خفته باشم چه شود

که چه بی قرار یک لبخند تو باشم

من دراین بند تمنا بی تو باشم چه شود

تو که حتی  یک بار صدایم نکردی در خواب

من به فریاد وجودت بشتابم چه شود

این همه گفتمو گفتم  ز تو یار

وقتی نیستی که بخوانی بنویسم چه شود

امیدم مرگ اما نوبتم نیست

                               میدونم لایق خاک تنم نیست

ای مرگ

سر انجام خواهی آمد پس هم اکنون چرا نه؟

زندگی بس طاقت فرساست:

                              لحظه شماری می کنم در انتظار آمدنت.

چراغ ها را خاموش کرده و در را باز گذاشته ام

                              چشم به راه تو اینسان ساده و شگفت انگیز .

 اگه تنها شدنم اي خدا يه قسمته                             

                          پس بزار تنها بمونم تنهايي يه نعمته

زندگي زيباست زشتي‌هاي آن تقصير ماست، در مسيرش هرچه نازيباست

 آن تدبير ماست! زندگي آب رواني است روان مي‌گذرد... آنچه تقدير من و

توست همان مي‌گذرد

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد

وسعت تنهائيم را حس نكرد

در ميان خنده هاي تلخ من

گريه پنهانيم را حس نكرد

در هجوم لحظه هاي بي كسي

درد بي كس ماندنم را حس نكرد

آن كه با آغاز من مانوس بود

خدايا من اگر با تو بد کنم تو را بنده ي ديگر بسيار است تو

اگر با من مدارا نکني مرا خدايي ديگر کجاست...  

غرق گنه نا امید مشو ز دربار ما

که عفو کردن بود در همه دم کار ما

بنده شرمنده تو خالق بخشنده من

بیا بهشتت دهم نرو تو در نار ما

توبه شکستی بیا هرآنچه هستی بیا

امیدواری بجو زنام غفارما

       بازآ بازآ هرآنچه هستی باز آ                   صدبار اگر توبه شکستی بازآ

    این درگه ما درگه نومیدی نیست             گر کافر و گبر و بت پرستی بازآ

التماس دعا

خيلي ها مترسك رو دوست ندارند چون پرنده ها رو ميترسونه

ولي من دوسش دارم چون تنهاي رو درك مي كنه

بسه دنیا دیگه بسه تو دیگه کار نده دستم من به ساز تو

 میرقصم،من به ساز تو

میرقصم، تو بزن تا من برقصم

قفس داران سكوتم را شكستند-دل دائم صبورم را

 شكستند-به جرم پا به پاي عشق رفتن-پر و بال

عبورم را شكستند-مرا از خلوتم بيرون كشيدند-چه

 بي پروا حضورم را شكستند-تمنا در نگاهم موج

ميزد-ولي رؤياي دورم را شكستند. تقديم به همه

 كساني كه ناباورانه شكستن دلهايشان را نظاره

 كردند.

زندگی جادهء باریکی داره ...

                                 روزه روشن شب تاریکی داره.

هرکسی حرف دلو گوش بکنه..

                                دیگه دنیارو فرا موش میکنه..

آه گلهـــــای جوانــــی رفتــــه اند             لحظــه های ارغوانی رفته اند

من جوان بودم جوان مثل غـــرور          بــا نـگاهـی مثـل آتش مثل نور

در نگاهــم ٫ نشئه ای از جام ها          روی روحـــم بــارش الهـــام ها

در تنم چون شمع میتــابیــد دل            بــر لـب پـــروانه می خوابید دل

از درون شور بهـــاران داشتــــم        میــل نــور و حس باران داشتم

بارها تا قصر شب راهی شــدم         عــازم تنـگ دل مـاهــــی شدم

نور مرجان بر تن من پوست شد            یک پری با سایه من دوست شد

باز می گشتیم شب در نور مـاه           کشتـــزاری از تبســــــم از نـــگاه

روی ایوان سر شبنم٫ فاش بود               نور در آیینه ها ٫ نقاش بود

عقل در رهن شراب و جام بود               شاعری  مستاجر الهام بود

کـــولیـــان بــرکـــه نیـــلوفــــــران        دختــــران بـــاغ از مـــا بـهتــــران

رقــص گـل تصنیف گــل آواز گـــل      لــرزش پــروانــه هــا بــا ساز گل

شب پر از رقص قناری روی چوب     روزها خورشید بازی تـــــا غروب

حیف آن دوران شبنــم وار رفـــت         روزهـــای آبــــی دیــــدار رفــــت

در گلــــو خشکیـد بغض آبشـــار           رو بــه غـربت قاصدکها رهسپار

لاله ها  آواز عصیـان می دهنـــد            نسترن ها زیر پا جان می دهند

میکشد ما را و می کاهـــد ز ما           این شب هجران چه میخواهد ز ما

آنشب هجران هزاران برده داشت        هر شبح دوشیزه ای در پرده داشت

رفته بر باد ای همه آمال تو              صبر کن این قلب خونین مال تو

من منیم لایق به عشق آفتاب               من مگر بینم وصالت را به خواب

من از این قعر سیاهی خسته ام            من از این گم کرده راهی خسته ام

تیر حـــیرت تیر حــــیرت خورده ام         ره به اعـــماق تجــلی بـــرده ام

از برت با بی وفایی می روم                   مــن به قربان جدایی می روم

مـــــن ندارم تاب درد اشـتیاق                عالمی مشتاق وصل و من فراق

کس به عمق عشق من واصل نشد              هــیچ کس آیینه کامـــل نشد

کاش دستم بوی لبخند تو داشت               سینه ام عطر گلو  بند تو داشت

کاش ما همسایه هم می شدیم                  زندگی را فارغ از غم می شدیم

حیف زمانه بین ما را سد کشید             زخم حسرت بی تو در من قد کشید

با باد خواهم گفت

حکایت نامهربانیت را تا از هر کویی که میگذرد

آنرا بخواند تا شاید روزی از سر کوی تو نیزبگذرد

و در گوشت بخواند  قصه ای را که   برایت اشناست

به یاد خواهی اورد مرا ، نگاه یخ زده ام را

و روزی را که دنیا را برسرم خراب کردی

به یاد خواهی اورد...

به یاد قصه ای خواهی افتاد

که نامهربانی تو و سکوت من اخرین برگشت بود

به یاد خواهی اورد

قسمهایی که خوردی

عهد هایی که بستی

و قلبی را که شکستی

همه را به یاد خواهی

اورد...

با باد خواهم گفت حکایت